BLOG

‘Ik heb de grootste’

Trots laat de man zijn Leatherman zien. Uit het lederen etui komt een tool met verschillende messen, schroevendraaiers en een zaag. De zakmessen van de andere negentien reisgenoten heeft hij niet gezien, maar dat hoeft ook niet. Hij weet het namelijk zeker: zijn zakmes is het meest indrukwekkend. ‘Ik heb de grootste!’, lacht hij. Dat gaat vast van pas komen op onze rondreis door Bolivia, Chili en Paaseiland.

Op de eerste de beste afdaling van een Boliviaanse berg valt een vrouwelijke deelnemer al na een paar honderd meter. Enkel verzwikt. Dit is het moment. De man weet niet hoe snel hij in de bosjes moet springen. ‘Aan mijn zakmes zit een zaag!’ Een jonge boom moet eraan geloven. Triomfantelijk houdt hij de op maat gezaagde tak omhoog. ‘Fijn he? Gaat echt een stuk makkelijker hè, met zo’n wandelstok.’ De eerste keer dat hij dat vraagt, knikt ze nog blij. Maar na vijf haarspeldbochten vissen naar schouderklopjes, wordt het een beetje lachwekkend. De man heeft echter niets door en bevestigt nog maar eens: ‘Ik heb de grootste!’

jeepsafari

De jeepsafari door het oosten van Bolivia wil je natuurlijk niet missen. Sterker nog: je moet mee, want de 26-daagse reis gaat door. Aambeien of niet.

Aambeien
Gelukkig dient het volgende probleem zich snel aan. Zijn vrouw werd wakker met aambeien. Net nu we op het punt staan om een tweedaagse jeepsafari te maken door de woestijn. Maar daar heeft MacGyver iets op gevonden. ‘Kijk, ik heb een troontje voor mijn vrouw gemaakt.’ De pijpen van zijn afritsbroek heeft hij om een nekkussen gedaan en aan elkaar bevestigd met ijzerdraad, want daaraan had hij uiteraard ook gedacht bij het inpakken van zijn koffer. ‘Nu kan ze in de jeep op een troontje zitten.’ Zijn vrouw kijkt ietwat ongemakkelijk, maar dat valt hem niet op.

Nu alleen nog een zalfje. Ik bied aan om mee te gaan naar de apotheek. Nu spreek ik vloeiend Spaans, maar het woord voor aambeien heb ik niet paraat. Terwijl de groep in de rij staat voor een exit-stempel uit Bolivia, spreek ik onopvallend een deelnemer aan die dokter is. Op een briefje krabbelt ze de Latijnse term voor aambeien. Als ik met het briefje buiten kom, staat de man al te zwaaien met een blauwgele tube. ‘Het is me gelukt, hoor. Gewoon met handen en voeten’, vertelt de man terwijl hij met zijn kont zwaait. Eén voor één komen de groepsgenoten met hun paspoort naar buiten, zodat hij nog een paar keer kan voordoen hoe het hem gelukt is om aambeien uit te beelden in het Spaans. Zijn vrouw wacht ondertussen in de jeep. Wederom die ongemakkelijke blik. Dat kom vast niet door het troontje.

Nu mijn werk als reisbegeleider door de coronacrisis tot stilstand is gekomen, heb ik eindelijk tijd om op te schrijven wat ik onderweg allemaal meemaak.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s